BEN OKUYORUM ANNE…! AMA CAHİLİM
Senden ve büyüklerimizden duymuştum, eskiden liseyi bitiren öğretmen, memur veya imam olurmuş. Sonralardan üniversite çıkmış. Umudunuzdum ben üniversiteyi kazanarak mühendis olacaktım. Çalıştım, çabaladım, uğraş vererek kazandım bu üniversiteyi. Şimdi üniversiteliyim anne;
Burası nasıl okul ki, insanlar kazanmak yerine kaybediyor. Burada çok değişik insanlar var anne. Kız kılığına bürünmüş kulağı küpeli erkekler, erkek kılığına bürünmüş kızlar. Burada kulağına dört, beş küpe takarak, kalkan gibi bir sürü demir döşeyerek vücuduna kendini kılıktan kılığa sokan insanlar var. Edep ve hayâyı devre dışı bırakan iç içe kızlı erkekli gruplar halinde oturan, uzanan insanlar var. Hayâsızlığı doğal bir şey gibiymiş gibi gösterenler var. Birde anacığım bu memleketi bize armağan eden dedelerimizden utanıp, onlara gerici diyerek, kendini ilerici göreler var. Saçlarını uzatarak, yarım yamalak sakal traşı olarak, moda adına yırtık pantolon giyen, kendini özgürleştirmek adına batağa sürüklenen genç erkekler var. Saçlarına jöle sürerek, havaya diken, parmaklarına yüzük dolduran, adını burada duyduğum hip-hop kılığına bürünen özenti kız kardeşler var. Burada sadece eğitim adına verilen eğitim var ama eğitilen yok. Eğitilen ve eğitime önem verenlerin sayısı çok azalmış anacığım.
Kim bilir bu insanların anneleri, babaları ne umutlarla yolladılar onları buraya. Okuyup büyük insan olacaklar, memlekete faydalı birer fert olacaklar diye umut etmişlerdir kim bilir. Ama kendine bile faydası dokunmayan bu insanlar memlekete ne kadar faydalı olabilir ki. Dedelerinden utanan, onların emanetine nasıl bakacak anne. Yıllarca Türk topraklarına düşmanlık eden batı güçlere, batıl insanlara özenen bu insanlar nasıl sahiplenecekler bu memleketi.
Bize cehaletin ne olduğunu sen öğretmiştin. Demiştin ki cehalet hakka ve hakikate kör bakmaktır. Cehalet güneşin olduğu yerde yıldızlarla aydınlanmaktır demiştin. Okul okumakla cehalet bitmez demiştin, haklıymışsın anacığım, seni anlamak bu kadar geç olacağını tahmin edememiştim. Birde anne; bütün arkadaşlık ve dostlukların menfaat üzerine kurulduğu bir ortammış burası.
İşte ey anam;
Oğlun üniversiteyi böyle bir yerde okuyor, bütün anaların çocukları gibi. Sence mühendis olsam da, ne kadar faydalı olabilirim ki bu memlekete ne kadar sahiplenirim yurdumun insanlarını. Ben üniversite okuyorum burada herkeste bunun için gelmiş onlarda üniversite okuyor. Ama anne biz hala cahiliz ve bu cehalet’ten zor kurtuluruz…!
A.Kadir DOLAŞ
|
